บทที่ 187 กฎหมายตั้งมั่นราษฎรจึงสงบสุข เฉาเชามีจุดตาย

บทที่ 187 กฎหมายตั้งมั่นราษฎรจึงสงบสุข เฉาเชามีจุดตาย

"ปากท้องราษฎรอยู่ที่การแบ่งที่ดินเก็บภาษี แล้วความสงบสุขของราษฎรเล่าควรทำเช่นไร"

"ความสงบสุขของราษฎรอยู่ที่การตรากฎหมายขอรับ!"

"ตรากฎหมายรึ"

"มิผิดขอรับ ยามนี้แผ่นดินโกลาหล ราษฎรหนึ่งหวาดกลัวโจรผู้ร้าย สองหวาดกลัวผู้มีอิทธิพล สามหวาดกลัวขุนนางกังฉิน มีภัยทั้งสามประการนี้ แม้ราษฎรจะตรากตรำหว่านไถทั่วสารทิศ ทว่าก็ยากจะพ้นความทุกข์ยากที่ต้องอดตายอยู่ริมคันนา"

"ตรากฎหมายแล้วจะกำจัดความชั่วร้ายทั้งสามนี้ได้เชียวรึ"

"นายท่าน แคว้นฉินเข้มแข็งขึ้นมาด้วยเหตุใดขอรับ"

เมื่อได้ยินจางเชียนถามเช่นนี้ หลิวเป้ยย่อมรู้ดีว่า แคว้นฉินรุ่งเรืองเกรียงไกรขึ้นมาได้เป็นเพราะฉินเซี่ยวกงทรงแต่งตั้งซางยางให้ปฏิรูปกฎหมาย ประกาศใช้บทบัญญัติก่อนแล้วราษฎรจึงต้องปฏิบัติตาม

"แต่แคว้นฉินเข้มแข็งด้วยกฎหมาย ทว่าก็ล่มสลายลงเพราะกฎหมายที่โหดร้ายทารุณมิใช่หรือ" หลิวเป้ยกล่าว