บทที่ 188 ตรากฎหมายวางกฎเกณฑ์ ซือหม่าเสนอหวังช่าน

บทที่ 188 ตรากฎหมายวางกฎเกณฑ์ ซือหม่าเสนอหวังช่าน

"เช่นนั้นพวกเราควรจัดการข้อขัดแย้งกับตระกูลใหญ่อย่างไรเล่า" หลิวเป้ยเอ่ยถาม

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในกลียุคก็คือ ทุกคนต่างคิดว่าการตรากตรำทำไร่ไถนานั้น มิสู้การลงมือฆ่าคนวางเพลิงเพียงชั่วครู่

ในเวลาสั้นๆ ไม่ถึงครึ่งปี เงินทองที่หลิวเป้ยได้มาจากเจียงหลิงก็แทบจะร่อยหรอจนหมดสิ้น ทั้งที่ต้องรู้ไว้ว่า นั่นเป็นเงินเก็บเกือบทั้งชีวิตของหลิวเปี่ยวเชียวนะ

ในยามเช่นนี้ สิ่งที่ผู้มีอำนาจปกครองทุกคนนึกถึง ล้วนเป็นการเลือกตระกูลใหญ่สักหนึ่งหรือสองตระกูลมาเชือดเป็นแกะอ้วน

นี่เป็นหนทางหาเงินเข้ากระเป๋าได้เร็วที่สุดแล้ว

"นายท่าน การที่ตระกูลใหญ่ขยายอำนาจ นั่นถือว่ามีความผิดด้วยหรือขอรับ" จางเชียนเอ่ยถาม

หลิวเป้ยส่ายหน้า ตระกูลใหญ่ในแต่ละท้องที่ยามนี้ส่วนมากล้วนเป็นลูกหลานของผู้มีคุณูปการ บรรพบุรุษได้รับบรรดาศักดิ์จากผลงานความชอบ ผ่านการขยันประหยัดดูแลบ้านเรือนมาหลายชั่วอายุคนถึงสั่งสมทรัพย์สินตระกูลมาได้ แม้อาจมีลูกหลานนอกคอกโผล่มาบ้าง แต่โดยภาพรวมแล้ว บรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่ก็ยังคงสุภาพมีมารยาทและถ่อมตนอย่างมีขอบเขต

ส่วนเรื่องการแก่งแย่งชื่อเสียงและผลประโยชน์นั้น ตั้งแต่โบราณกาลมาก็ไม่มีผู้ใดหลุดพ้นคำว่าชื่อเสียงและลาภยศไปได้