บทที่ 167 โจวอวี๋โบยตีหวงไก้ ขงหมิงสนทนาจื่อจิ้ง (ลงเพิ่มครั้งที่แปด)

บทที่ 167 โจวอวี๋โบยตีหวงไก้ ขงหมิงสนทนาจื่อจิ้ง (ลงเพิ่มครั้งที่แปด)

เจียงเซี่ย ค่ายทหารทัพอู๋

จูเก่อเลี่ยงนั่งอยู่อย่างสงบภายในกระโจมส่วนตัว พัดขนนกโบกสะบัดแผ่วเบา สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังหวนนึกถึงและใคร่ครวญเรื่องหนึ่งอยู่

ในเวลานั้น ชายผู้หนึ่งในชุดบัณฑิตผ้าแพรสีเขียวคราม สีหน้าดูซื่อตรงโอบอ้อม ได้เลิกม่านก้าวเข้ามา ทว่าบนใบหน้ากลับแฝงแววขุ่นเคืองอยู่หลายส่วน

"ขงหมิง!" ผู้มาเยือนเอ่ยเรียกชื่อของจูเก่อเลี่ยงขึ้นเสียงหนึ่ง

จูเก่อเลี่ยงเงยหน้าขึ้น รีบลุกขึ้นกล่าวว่า "ที่แท้ก็คือจื่อจิ้งนี่เอง เชิญนั่งเร็วเข้า!"

"ขงหมิง วันนี้กงจิ่นลงโทษกงฟู่ (หวงไก้ มีนามรองว่ากงฟู่) อย่างเกรี้ยวกราด พวกข้าล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา จึงมิอาจล่วงเกินทัดทานอย่างรุนแรงได้ ตัวท่านเป็นแขก เหตุใดจึงยืนกอดอกดูดาย มิเอ่ยปากแม้แต่คำเดียวเล่า"