บทที่ 168 หลี่เฟิงเอ่ยถึงการช่วยเหลือ จางเชียนกล่าวถึงการอดกลั้น

บทที่ 168 หลี่เฟิงเอ่ยถึงการช่วยเหลือ จางเชียนกล่าวถึงการอดกลั้น

เกล็ดหิมะโปรยปราย

จางเชียนสัมผัสได้ถึงเกล็ดหิมะอันเย็นเยียบที่ตกลงกระทบใบหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ผ่านไปอีกหนึ่งปีแล้วสินะ

เขายิ่งมายิ่งเหมือนคนโบราณเข้าไปทุกที ไม่ว่าจะเป็นความเคยชินในการใช้ชีวิตหรือวิธีคิด หากไม่ใช่เพราะบนตัวยังคงมีสิ่งของจากยุคหลังหลงเหลืออยู่มากมาย เขาก็คงกังวลจริงๆ ว่าตนเองจะถูกยุคสมัยนี้กลืนกินไปเสียแล้ว

กวนผิงมองดูท่าทางครุ่นคิดของจางเชียน พลางคิดในใจว่า ท่านอาจารย์คงคิดถึงบ้านเป็นแน่ ตัวเขาเองก็คิดถึงท่านพ่อกับน้องสาวแล้วเช่นกัน

เขาเพิ่งคิดจะก้าวไปเอ่ยปาก ในเวลานี้เอง พวกเขาก็ได้ต้อนรับแขกคนแรกนับตั้งแต่มาพักอาศัยอยู่ที่จวนของจางเริ่น

"ท่านอาจารย์ จากกันที่เซียงหยางผ่านมาหลายเดือนแล้ว หลี่เฟิงเพิ่งจะได้มาคารวะในเวลานี้ ช่างเสียมารยาทยิ่งนักขอรับ!"