บทที่ 117 ผู้ใดว่ายึดเจียงหลิง เฉาเชาคิดเกลี้ยกล่อมหวังเวย

บทที่ 117 ผู้ใดว่ายึดเจียงหลิง เฉาเชาคิดเกลี้ยกล่อมหวังเวย

“แม้มิได้ร่วมสาบานผูกสัมพันธ์ ชาติก่อนเชื่อมั่นมีวาสนา”

“ภักดีอาจหาญมอบแด่ราชวงศ์ฮั่น น้ำใจผูกพันเทียบเทียมสวนท้อ”

……

“จื่อรั่งเอ๋ย เจ้ากำลังฮัมเพลงอันใดอยู่รึ?”

ขบวนของหลิวเป้ยควบขี่อยู่บนหลังม้า ด้วยเหตุที่ไร้ซึ่งคนชราเด็กเล็กและสัมภาระเกวียนหนักหน่วง ความเร็วในการเดินทัพจึงรวดเร็วขึ้นมาก

จางเชียนนั่งอยู่บนหลังม้าเมฆดำเหยียบหิมะ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับรู้สึกผ่อนคลายสบายใจอยู่บ้าง……

ด้วยเหตุนี้ จึงพลันหวนนึกถึงเรื่องเมื่อหลายวันก่อน ที่เหล่าครอบครัวของหลิวเป้ยรวมทั้งอาโต่วล้วนถูกส่งขึ้นเรือข้ามฟากไป

จางเชียนรู้สึกทอดถอนใจยิ่งนัก เพราะเดิมทีจื่อหลงขุนพลคู่ใจของเขากำลังจะได้เข้าสู่ช่วงเวลาอันเปล่งประกายเฉิดฉาย แต่ผลลัพธ์กลับถูกตัดตอนให้หายไปตั้งแต่ต้นลมเสียดื้อๆ