บทที่ 116 บารมีสวรรค์แห่งเฉิงเซี่ยงมาเยือน พวกเราไหนเลยจะกล้าไม่สยบ

บทที่ 116 บารมีสวรรค์แห่งเฉิงเซี่ยงมาเยือน พวกเราไหนเลยจะกล้าไม่สยบ

เฉาเชามองดูต้นฉบับในมือ นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน

ทุกคนคิดอยากจะเอ่ยปากถาม ทว่าก็เกรงจะล่วงเกินโทสะของเฉาเชา จึงพากันเงียบสงบลงเช่นกัน

เหล่าขุนนางยอมจำนนแห่งจิงเซียงที่คุกเข่าอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าเมื่อครู่เฉาเชาฟันบัณฑิตผู้หนึ่งจนสิ้นชีพโดยไม่เอ่ยปากพูดจาสักคำ ยามนี้ยิ่งพากันเงียบกริบดั่งจักจั่นในเหมันต์

"เด็กคนนี้น่าแค้นนักที่มิอาจตกเป็นคนของข้า!" เนิ่นนานหลังจากนั้น เฉาเชาจึงค่อยๆ เอ่ยออกมาไม่กี่คำ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยเหมาะควร

เขาแสร้งจัดระเบียบต้นฉบับเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในใจ พับจดหมายให้เรียบร้อยแล้วส่งคืนให้หวังช่านอีกครั้ง

"ในเมื่อรับฝากมาจากผู้อื่น จ้งเซวียนก็นำจดหมายฉบับนี้เดินทางไปดูที่เย่เฉิงเถอะ! ถือโอกาสช่วยข้าทดสอบดูว่าวิชาความรู้ของชงเอ๋อร์มีความก้าวหน้าขึ้นบ้างหรือไม่!"

"ขอรับ!"