กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 91 หลิวจิ่งเซิงคืนสู่สวรรค์ จ้งเซวียนได้รับมอบบทกวี
"เหง่ง~"
"เหง่ง~"
"เหง่ง~"
......
ขณะที่จางเชียนกำลังทำความรู้จักกับเหล่าผู้มีชื่อเสียงอยู่นั้น เสียงระฆังไว้ทุกข์พลันดังก้องขึ้นมา แปดครั้งติดต่อกัน
เสียงแห่งความโศกเศร้าแผ่ขยายไปทั่วทั้งเมืองเซียงหยางในชั่วพริบตา
ทุกคนต่างรู้ดีว่า ในยามนี้ หลิวเปี่ยวถึงแก่อสัญกรรมแล้ว!
ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน แม้ว่าที่นี่อาจมิใช่ทุกคนที่ได้รับการชุบเลี้ยงแต่งตั้งตำแหน่งสำคัญจากหลิวเปี่ยว ทว่าอย่างไรก็ล้วนเคยได้รับการต้อนรับอย่างมีมารยาทจากหลิวเปี่ยวมาไม่มากก็น้อย
หลิวเปี่ยวมิใช่จอมคนผู้ยิ่งใหญ่ในกลียุค ทว่าในฐานะประมุขผู้รักษาผืนแผ่นดินเดิม นับตั้งแต่เขาขี่ม้าเดี่ยวเข้าสู่จิงโจว ก็ถือว่าได้นำพาความสงบสุขที่ค่อนข้างมั่นคงมาสู่จิงโจวช่วงหนึ่ง โดยเฉพาะในยามที่สงครามใหญ่กำลังจะปะทุขึ้นนี้ ผู้คนยิ่งรู้สึกว่าจิงโจวในอดีตช่างเป็นดินแดนสุขาวดีอันแสนสงบสุข