บทที่ 92 เหล่าบัณฑิตช่วยข้าโต้คารม กองหนุนจึงมาถึง

บทที่ 92 เหล่าบัณฑิตช่วยข้าโต้คารม กองหนุนจึงมาถึง

"การเว้นวรรคเช่นนี้ สัมผัสก็ไม่เข้าจังหวะ ฉันทลักษณ์ก็ไม่ลงตัว นับเป็นบทกวีได้ด้วยหรือ" ลวี่ผิงตะโกนเสียงกร้าว

"เจ้าเคยอ่านคัมภีร์ซือจิงหรือไม่ แล้วที่บ้านเจ้าศึกษาคัมภีร์ใดกัน" ยังมิทันที่จางเชียนจะได้เอ่ยปาก ก็มีคนช่วยตอกกลับแทนจางเชียนเสียแล้ว

ใช่ว่าทุกคนจะมีปรีชาสามารถดั่งจูเก่อเลี่ยงที่โต้คารมชนะเหล่าบัณฑิตได้ ลวี่ผิงถูกคำถามที่ว่า "ที่บ้านศึกษาคัมภีร์ใด" ตอกกลับจนอับอายแทรกตัวหนีหายเข้าไปในฝูงชน

"ใครจะรู้ว่านี่เป็นบทกวีที่เขาแต่งไว้ก่อนหน้า หรือได้ยินมาจากที่อื่นแล้วบังเอิญหยิบยกเอามาอวดอ้างกันแน่" ช่ายหลี่เอ่ยขึ้นอย่างดูแคลน