บทที่ 90 คนฉีกังวลฟ้าถล่ม ผู้เปี่ยมเมตตาย่อมไร้สิ้นหนทาง

บทที่ 90 คนฉีกังวลฟ้าถล่ม ผู้เปี่ยมเมตตาย่อมไร้สิ้นหนทาง

"ลมเมฆาบรรจบ สะเก็ดไฟลามทุ่งงั้นหรือ ท่านช่างกล่าววาจาโอหังยิ่งนัก หลิวเป้ยผู้นั้นพำนักอยู่เพียงดินแดนเท่าขี้ตามดอย่างซินเหย่ ขุนพลนับได้ไม่เกินหนึ่งฝ่ามือ ทหารหาญมีไม่ถึงหนึ่งหมื่น เฉาเชานำทัพนับล้านลงใต้ กวาดล้างดั่งพายุพัดใบไม้แห้ง ผ่าไม้ไผ่แตกเป็นเสี่ยง ชั่วพริบตานายของเจ้าก็จะแหลกละเอียดเป็นผุยผง ไฉนจึงยังกล้ามาเจรจาฉะฉาน พ่นวาจาสามหาวอยู่ที่นี่อีกเล่า"

"ฮ่าๆๆๆ!" จางเชียนหัวเราะไม่หยุด

"ท่านหัวเราะด้วยเหตุใดกัน"

"ข้าหัวเราะว่าเหตุใดเฉาเชาจึงมิได้รับยอดคนเปี่ยมพรสวรรค์เช่นท่านเสียแต่เนิ่นๆ มิฉะนั้นเขาคงยอมจำนนต่อหยวนเส้าไปเสวยสุขเป็นท่านอ๋องผู้มั่งคั่งนานแล้ว!"

"เจ้า—" บัณฑิตผู้นั้นถูกคำพูดของจางเชียนตอกกลับจนพูดไม่ออก