บทที่ 12 หนึ่งกระบี่ยังมิสะท้านหล้า หนึ่งบทกวีก็สะกดคนทั้งเมือง

บทที่ 12 หนึ่งกระบี่ยังมิสะท้านหล้า หนึ่งบทกวีก็สะกดคนทั้งเมือง

เหล่าที่ปรึกษาที่อยู่ด้านข้างเดิมทีไม่ได้สนใจการร่ายรำกระบี่เท่าใดนัก ยามนี้พลันได้ยินจางเชียนขับขานบทกวี ต่างก็หันมามองทันที

จางเชียนร่ายจบไปหนึ่งวรรค จึงค่อยๆ ควงกระบี่อย่างเชื่องช้า ขาขวาสืบออกไป แทงไปยังอีกด้านหนึ่ง

"อานเงินสะท้อนประกายม้าขาว ปราดเปรียวว่องไวดั่งดาวตก"

"บทกวียอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

ทุกคนเริ่มโยกศีรษะเคลิบเคลิ้ม ในห้วงความคิดปรากฏภาพจอมยุทธ์หนุ่มผู้หนึ่ง ศีรษะผูกพู่หมวกศึก เอวเหน็บกระบี่แคว้นอู๋ทอประกายวาววับ ควบขี่ม้าขาวประดับอานเงิน ควบผ่านถนนใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว

"สิบก้าวสังหารหนึ่งคน พันลี้ไร้ผู้ขัดขวาง เสร็จเรื่องสะบัดชายเสื้อจรลี ซ่อนเร้นทั้งกายาและชื่อเสียง"

จางเชียนร่ายหนึ่งวรรคก็ขยับหนึ่งกระบวนท่า ความสนใจของทุกคนจึงล้วนพุ่งตรงไปยังบทกวีบทนี้