กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยากระซิบกับเหอหน่วนสองสามคำ ไม่นานเถาหว่านอวี๋ก็ถูกพาออกมา ทั้งสองเผชิญหน้ากันเพียงแวบเดียว นางก็ถูกพาตัวลงไปทันที
เถาหว่านอิ๋งร้อนใจจนร้องเสียงหลง “เดี๋ยวก่อน ข้ายังมีเรื่องจะพูดกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของข้า”
เถาหว่านอวี๋ก็ดิ้นรนไม่หยุด “เถาเยาเยา เจ้าให้เวลาพวกข้าหนึ่งเค่อได้หรือไม่เจ้าค่ะ ขอวิงวอนเจ้าจงเมตตา”
เถาเยาเยาขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเถาหว่านอิ๋ง “เจ้าคนนี้เหตุใดจึงพูดแล้วไม่รักษาคำพูด
มิใช่หรือที่บอกว่าจะขอพบหน้า
ข้าให้พวกเจ้าได้พบหน้ากันแล้ว ยังจะมาส่งเสียงโวยวายที่นี่อีก
ช่างไร้ระเบียบสิ้นดี รีบไปให้พ้น ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับพวกเจ้าที่นี่”