กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แววตาของท่านหญิงหย่งหนิงเต็มไปด้วยประกายแห่งการนินทา “มีเรื่องสนุกให้ดูทั้งที จะขาดข้าไปได้อย่างไร พวกเรารีบไปกันเถิด”
เพื่อประหยัดเวลา เถาเยาเยาจึงเดินเข้าไปคว้าเอวของท่านหญิงหย่งหนิงไว้
พลางเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “ข้าจะพาเจ้าบินไป ประเดี๋ยวเจ้าห้ามส่งเสียงร้องโวยวายเด็ดขาด”
ท่านหญิงหย่งหนิงพยักหน้าอย่างว่าง่ายดุจกระต่ายน้อย แต่ทว่าในวินาทีที่เถาเยาเยาพาเธอบินขึ้นไป เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา
เถาเยาเยาทำได้เพียงใช้มือปิดปากไม่ให้เธอส่งเสียง
ทั้งสองอ้อมทะเลสาบไปรอบใหญ่ พลางมองเห็นคนสองคนยืนอยู่ริมทะเลสาบจากที่ไกล ๆ โดยมีข้ารับใช้ในวังไม่กี่คนยืนห่างออกไปพอสมควร
เถาหว่านอวี๋หลบอยู่หลังภูเขาจำลอง โดยมีระยะห่างจากคนทั้งสองเพียงสามถึงสี่เมตรเท่านั้น