กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเย็นชา “จะให้ข้าคุกเข่ารึ เถาหว่านอวี๋ยังไม่มีคุณสมบัติพอ”
หลูลินฮุ่ยรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายไม่เข้าใจสิ่งที่ตนพูด จึงขึ้นเสียงสูงขึ้นทันที
“เจ้าตบเถาหว่านอวี๋เท่ากับลบหลู่อำนาจราชวงศ์ คุณหนูเช่นข้าย่อมมีสิทธิ์สั่งให้เจ้าคุกเข่ารับผิด”
บนใบหน้าเถาเยาเยาไร้ซึ่งความเกรงกลัว นางเหลือบมองหลูลินฮุ่ยอย่างเฉยเมย “คุณหนูสกุลลูมือยาวจริงนะ แม้แต่เรื่องที่คนอื่นตบตีทาสของตนเอง เจ้าก็ยังจะมายุ่ง”
หลูลินฮุ่ยเต็มไปด้วยความสงสัย
“เถาเยาเยา ข้ากำลังพูดเรื่องที่เจ้าลบหลู่อำนาจราชวงศ์ เจ้าลากไปถึงไหนกัน?”
ในตอนนั้นเถาหว่านอวี๋นึกถึงเรื่องที่ขายตัวเป็นทาสให้เถาเยาเยาระหว่างทางเนรเทศ ใบหน้าของนางก็ซีดเผือดลงทันที