กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟู่จิ่งจ้านเปิดพัดพับในมือ “คุณหนูเถาช่างเฉลียวฉลาดจริง ๆ ไม่มีอะไรกันปิดบังเจ้าได้เลย”
เถาเยาเยาสบตาเขาอย่างแน่วแน่ ต่อให้ใบหน้านี้จะเย้ายวนเพียงใด นางก็ไม่อาจถูกกระทบแม้แต่น้อย
“มีธุระก็ว่ามา ไม่มีธุระ ก็เชิญกลับไปเสีย”
ฟู่จิ่งจ้านมีใบหน้าที่ดูเสเพลไร้ระเบียบ แต่กิริยาวาจากลับสง่างามพอดีพองาม
“วันนี้ข้าอยากพาคุณหนูไปดูการแสดงสักชุด แล้วถือโอกาสกินข้าวด้วย”
เถาเยาเยาถามพลาง ๆ “อะไรกันหรือ”
ฟู่จิ่งจ้าน “สำนักคุมสตรีหลวงซึ่งไม่ไกลจากที่นี่”
เถาเยาเยามองชุดสตรีที่ตนสวมอยู่ หากไปหอเขียวด้วยเครื่องแต่งกายชุดนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนัก