กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในความมืดมิดคิ้วตาของฟู่จิ่งจ้านล้วนเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ทว่ากลับแสร้งทำเป็นถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
“เฮ้อ หากผู้น้อยเป็นคนมุทะลุเช่นนี้จริง ต่อให้เรื่องราวจะบรรลุผลลัพธ์ตามที่คุณหนูต้องการ เกรงว่าคุณหนูก็คงไม่ร่วมมือกับข้าอีกแล้วกระมัง!”
เถาเยาเยารู้อยู่แล้วว่าเจ้าหมอนี่เจ้าเล่ห์ประดุจจิ้งจอก มีหรือจะยอมทำเรื่องโง่เขลา
“ในเมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นยามที่เกิดเรื่อง อย่าลืมแจ้งให้ข้าไปดูเรื่องสนุกด้วยเล่า”
ฟู่จิ่งจ้านมองเงาหลังที่จากไปของเถาเยาเยา แล้วพึมพำกับตนเองว่า
“หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกับเจ้าในคราวหน้า”
รุ่งเช้าของวันถัดมา
แสงตะวันส่องผ่านม่านหน้าต่างกระทบลงบนใบหน้าที่นับวันยิ่งงดงามเฉิดฉายของเถาเยาเยา