เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามเช้า แสงอาทิตย์อันอบอุ่นสาดส่องลงบนร่างอันสูงโปร่งของบุรุษผู้นั้น สายลมวูบหนึ่งพัดผ่าน ผ้าม่านก็กลับคืนสู่ความสงบ
ใบหน้าที่เจิดจรัสจนทำให้ทุกสิ่งรอบข้างต้องหมองหม่นนั้น กลับเลือนรางไม่ชัดเจน
ทว่าเพียงแวบเดียวที่เห็น เถาเยาเยากลับไม่อาจลืมเลือนได้ลง
บนใบหน้านี้ หากมองแวบแรกเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของความสง่างามและไร้พันธนาการ ทว่าคิ้วและดวงตากลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและเฉียบคม
ช่างเป็นใบหน้าที่รวมเอาความเย็นชาและความชั่วร้ายเข้าไว้ด้วยกันอย่างลงตัว
ครอบครองกลิ่นอายทั้งของอสูรร้ายและการสังหาร ทว่ากลับหล่อเหลาเสียจนทำให้ผู้คนดวงจิตวิญญาณปั่นป่วน
ชาติก่อนเถาเยาเยาเคยพบเห็นบุรุษรูปงามมาไม่น้อย แต่ใบหน้าของบุรุษผู้นี้กลับสร้างแรงกระแทกใจให้แก่นางได้อย่างน่าตื่นตะลึงยิ่ง