กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยาให้เหอหน่วนนำทาง ทั้งสองมาถึงตระกูลหวัง ซึ่งก็คือจวนป๋อคังหย่วนที่เคยตกอับมาแล้วแห่งนี้
ในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา ไม่เห็นมีทีท่าจืออี้ใด ๆ กลับเต็มไปด้วยความสง่างามในทุกหนแห่ง
เก๋งแท่นหอศาลา สะพานน้อยธารไหล
ดอกไม้ใบหญ้าในเรือนก็ถูกจัดดูแลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ทั้งสองแยกกันลงมือ คนหนึ่งไปหาป๋อคังหย่วน อีกคนไปหาซื่อจื่อ
เถาเยาเยาหาป๋อคังหย่วนพบ ต่อยหมัดหนึ่งลงไปก็ทำให้ขากรรไกรล่างของเขาเคลื่อนหลุด
ป๋อคังหย่วนตื่นขึ้นมาทันที แต่กลับพบว่าตนเองแม้แต่จะตะโกนก็ตะโกนไม่ออก
เถาเยาเยาโบยไปพลาง กดเสียงต่ำกล่าวว่า “เจ้าคนใจดำอย่างเจ้า เอาของที่ไม่ควรเอาไป ยังนอนหลับได้อย่างสบายใจ