กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาคนโตโกรธจนหน้าซีดเขียว ชี้มือที่สั่นเล็กน้อยไปที่เถาเหล่าซาน
“ปากก็บอกว่าพวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน แต่ลับหลังกลับคิดกับข้าเช่นนี้ ข้าไปลงมือกับเด็กตั้งแต่เมื่อใด”
เถาเหล่าซานไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย
อยู่กับหัวหน้ามาหลายปีรู้ดีว่าเขาถนัดการเสแสร้งที่สุด ภายนอกทำเป็นรักษาหน้าที่ แต่ลับหลังมักคอยคิดคำนวณผู้อื่นเสมอ
“บัดนี้ความคิดพวกนั้นกลับเอามาใช้กับน้องชายแท้ ๆ ของเจ้าแล้ว เจ้าคิดจะทำอะไรกัน ข้ารู้แจ้งอยู่ในใจ
พวกเจ้าเพื่อทรัพย์สมบัติเหล่านั้น บัดนี้ไร้ความเป็นมนุษย์โดยสิ้นเชิง
วันนี้ยังผลักจิ่งอวิ๋นลงน้ำ หมายจะให้เขาจมน้ำตาย
ข้ารู้ว่าตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรกัน พวกเจ้าก็มีเหตุผลมาหักล้าง พิสูจน์ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ฝีมือพวกเจ้า