กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เห็นดวงตาของเถาเยาเยากลอกกลิ้งอย่างเจ้าเล่ห์ อู๋หมิงจึงเอ่ยต่อว่า “เจ้ามาเป็นศิษย์ของข้า ข้าจะมอบคนที่มีวิทยายุทธ์ยอดเยี่ยมให้เจ้าอีกคนเป็นของกำนัลพบหน้า เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
เถาเยาเยารู้สึกอยู่เสมอว่าคนตรงหน้านี้ลึกลับนัก ก่อนที่นางจะรับเขาเป็นอาจารย์ เขาก็ตกลงให้นางเรียนวิทยายุทธ์ของเขาแล้ว อันที่จริงก็ไม่ต่างจากศิษย์เลย
คนในบ้านล้วนไม่มีวิทยายุทธ์ หากมีผู้เก่งกาจคอยปกป้องนาง นางก็จะอุ่นใจมากขึ้นเมื่อออกไปข้างนอก
มองใบหน้าที่เกียจคร้านของอู๋หมิงซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง นางก็เกิดอารมณ์เล่นขึ้นมาทันที
“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์เช่นนั้นหรือ”