กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาจ้งหมิงนับว่ามองออกแล้ว เด็กคนนี้เป็นนิสัยซื่อตรง ขี้เกียจจะถือสาหาความกับเขาอีก
“รีบช่วยเก็บเกาลัดเถอะ อีกครู่ลงจากเขาไปแล้วเจ้าก็กลับบ้านไปเสีย”
กู้สือชิงเดินตามหลังเถาจ้งหมิงไปถือถุงอย่างว่าง่าย
เขารู้สึกว่าคนเหล่านี้ล้วนน่าสนใจยิ่งนัก เขาไม่ต้องการกลับไปบนยอดเขาหรอก ขืนถูกขังไว้ฝึกวรยุทธ์อีก เช่นนั้นคงน่าเบื่อหน่ายเกินไป
“ท่านอา ท่านอายุเท่าใด?
ท่านชอบกินอะไรกัน?
เสื้อผ้าชอบสวมใส่สีอะไรกัน?
กับข้าวชอบแบบเผ็ดหน่อย หรือว่าหวานหน่อย?
ชอบกินเนื้อ หรือว่าปลา……”
เขาตั้งแต่อายุห้าขวบ ถูกขังอยู่บนยอดเขาเพียงลำพัง บิดาจะใช้เวลาสองชั่วยามทุกวันสอนเขาฝึกวรยุทธ์