กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเหล่าซานสีหน้าเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา น้ำเสียงยามเอ่ยปากเจือความร้อนรนอยู่บ้าง
“พี่ใหญ่ เงินทั้งหมดของข้าล้วนให้ใต้เท้าลู่ไปตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว หากไม่เชื่อท่านก็ค้นตัวข้าได้
พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อให้น้องชายจะเห็นแก่ตัวเพียงใด ก็มิอาจไม่คำนึงถึงส่วนรวมในยามที่ครอบครัวยากลำบากที่สุดได้”
เถาคนโตคิดว่าเถาเหล่าซานกลับมีเงินซื้อไข่ไก่ ทว่าพี่ใหญ่อย่างเขากลับไม่มี
คำพูดของเหล่าซานเขาย่อมไม่เชื่อ แต่การที่สองครอบครัวคืนดีกัน โอกาสจะจัดการมันย่อมมีอีกมาก ทั้งยังได้แรงงานฟรีเพิ่มมาอีกหลายคน
ภายในใจแม้ขุ่นเคืองยิ่งนัก ทว่าสีหน้าเขายังคงอ่อนโยน
“พี่ชายย่อมเชื่อเจ้าอยู่แล้ว ภายหน้าครอบครัวเราต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน”
เอ่ยจบ ก็ปรายตามองไข่ไก่ในมือเขาแวบหนึ่ง