เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าเมืองท่องทวนคำว่า นำมาจากราษฎรใช้เพื่อราษฎร ซ้ำไปซ้ำมา ทันใดนั้นเขาก็คล้ายจะคิดกระจ่างในเรื่องบางประการ
เด็กสาวตัวน้อยคนหนึ่งยังเปี่ยมด้วยสภาวะจิตเยี่ยงนี้ คิดหาประโยชน์สุขให้แก่ราษฎร
ทว่าตัวเขาที่อ่านตำรามาจนปรุโปร่ง คิดว่าตนเองเที่ยงธรรมถึงเพียงนี้ กลับยึดติดอยู่กับกรอบเกณฑ์เหล่านั้น ถูกพันธนาการไว้ทุกหนแห่ง สิ่งที่ทำให้แก่ราษฎรจึงมีเพียงน้อยนิดยิ่ง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ภายในขอบเขตที่กระทำได้ เขายังจะต้องเที่ยงธรรมจนเกินไปไยเล่า
“เรื่องนี้ข้ารับปากคุณหนู จะต้องทำให้ได้เป็นแน่”
เถาเยาเยาเอาทรัพย์สินอยุติธรรมเหล่านั้นของตระกูลเฝิงมา จึงตัดสินใจจะทำอะไรกันเพื่อราษฎรบ้าง
นางมองไปยังคณบดีที่อยู่ด้านข้าง
ชายชราผู้นี้ใบหน้าอิ่มเอิบมีราศี ชุดสีดำบนกายทำจากผ้าไหมน้ำแข็ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าหากไม่ร่ำรวยก็ต้องสูงศักดิ์
นางถอยหลังไปสองก้าว กระซิบถามข้างกายเจ้าเมืองเสียงเบา “คุณธรรมของตาเฒ่าผู้นี้เป็นอย่างไรบ้าง”