กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยากระซิบกระซาบข้างหูท่านพ่อของนางไม่กี่ประโยค ก่อนจะหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าเถา “ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากยอมรับข้าเป็นหลานสาว เช่นนั้นข้าก็ไม่ดึงดัน แต่ท่านพ่อของข้าต้องไปกับข้า”
สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าหรี่ลง “เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นลูกชายข้า ก็ต้องฟังข้า หากไม่เป็นเช่นนั้น วันนี้ข้าเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะต้องแบกรับความผิดฐานบีบคั้นมารดาแท้ ๆ จนตาย”
การหยั่งเชิงของเถาเยาเยา ในที่สุดก็ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเถาเผยเขี้ยวเล็บของนางออกมา
เถาจ้งหมิงรู้สึกเย็นเยียบในใจ สำหรับเขานั้นเรื่องพวกนี้ล้วนไม่สำคัญอันใด
ทว่าเมื่อเยาเยาเติบใหญ่ ยามสู่ขอตบแต่ง หากอีกฝ่ายล่วงรู้ว่านางมีบิดาเช่นนี้ จะหาครอบครัวสามีที่ดีได้อย่างไร
วันหน้าหากเขาไม่อยู่แล้ว ผู้ใดจะมาดูแลบุตรสาว