เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มือปราบหน้าเด็กประคองขาที่อ่อนแรงของตน ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย ในใจแอบตัดสินใจอย่างเงียบเชียบว่า ต่อไปเขาจะไม่ยอมออกมาข้างนอกพร้อมกับแม่สาวจอมพลังคนนี้อีกเด็ดขาด
ทว่าเขากลับไม่นึกเลยว่าหน้าจะถูกตบเร็วยิ่งนัก
เถาเยาเยาเดินเข้าลานบ้าน หยิบตัวชายฟันยื่นขึ้นมาแล้วลากเขาไป ทั้งหมดเดินเข้าไปในโถงรับรองพร้อมกัน
หญิงรับใช้คนหนึ่งมีความฉลาดรู้ใจรีบยกน้ำชาร้อนมาให้
เถาเยาเยายกถ้วยน้ำชาร้อนจัดขึ้นสาดใส่ ชายฟันยื่นจึงได้สติขึ้นมาทันที
เขาลนลานลุกขึ้นยืนราวกับนักศึกษาที่ทำความผิด ก้มหน้าอย่างประหม่ายืนอยู่กลางโถง
“คุณหนู เงินที่ติดค้างท่าน ข้าจะนำมาให้เดี๋ยวนี้ ขอเพียงท่านโปรดปรานเมตตา ปล่อย...ปล่อยข้าไปเถิด”
เถาเยาเยาราวกับไม่ได้ยินสิ่งใด ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนยกน้ำชาร้อนขึ้นเป่าเบาๆ แล้วจิบคำเล็ก
หลังจากเพิ่งเห็นความเก่งกาจของเถาเยาเยา ความคิดเดียวของชายฟันยื่นในตอนนี้คือต้องส่งตัวนางออกไปให้เร็วที่สุด ต่อให้ต้องจ่ายเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่เป็นไร
เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ลำบากคุณหนูต้องเดินทางมาไกล ข้าขอเพิ่มค่าเหนื่อยให้ท่านอีกหน่อย”