กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เมื่อครู่ยังแสร้งหูหนวกเป็นใบ้ ตอนนี้กลับมาตลบตะแครงใส่ร้ายผู้อื่น พวกเจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่?”
เถาเยาเยานอนลงต่อ นางยกมือขึ้นเล็กน้อย “ที่ของข้าข้าไม่หลีก หากเข้ามาอีก ข้าจะตีอีก”
กล่าวจบก็ชกหมัดลงบนผนัง ตรงจุดนั้นคือรอยบุ๋มที่อนุภรรยาเซียวและบุตรสาวเพิ่งกระแทกจนเกิดรอย เมื่อครู่รอยบุ๋มนี้ลึกลงไปอีกไม่น้อย
หากนางโจมตีด้วยกำลังเต็มที่ ผนังนี้จะต้องทะลุในทันที เพียงแต่หากทำเช่นนั้น นางจะต้องถูกแยกไปขังเดี่ยวอย่างแน่นอน
เหลียงซูอวิ๋นรู้สึกอับอายจนหน้าร้อนผ่าว นางเป็นคนรู้จักกาลเทศะ จึงไม่อยากโดนตี