กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นหมั่นโถวแป้งดำในมือให้เถาหว่านอิ๋ง “หว่านอิ๋ง เจ้าเป็นบุตรสาวตระกูลขุนนาง ต่อให้พวกเราต้องตกยากในยามนี้ มารยาทที่พึงมีก็ห้ามทิ้งขว้าง”
กล่าวจบ นางก็ตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเถาหว่านอิ๋งด้วยท่าทางปวดใจ
เถาหว่านอิ๋งพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ หลานสาวจะจดจำคำสั่งสอนของท่านย่าไว้”
กล่าวจบ นางก็แบ่งหมั่นโถวแป้งหยาบในมือออกเป็นสองส่วนแล้วยื่นให้ฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านย่า พวกเรามากินด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วดันหมั่นโถวคืนกลับไป
“ท่านย่าไม่มีความอยากอาหาร หว่านอิ๋งเด็กดี เจ้ากินเถิด”
สะใภ้หลายคนได้ยินเช่นนั้น ต่างรีบขยับเข้าไปใกล้
เหลียงซูอวิ๋นถามด้วยความห่วงใย “ท่านแม่ ไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ?”