กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นานครั้งจะมีหนูวิ่งผ่าน ผู้คนในกลุ่มยังคงมีบางคนที่ตกใจจนสะดุ้งโหยง
อยู่ในห้องขังมาเกือบหนึ่งชั่วยาม ทั้งไม่มีคนส่งอาหารกลางวัน และไม่มีคนสนใจพวกเขา
ฮูหยินผู้เฒ่าที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงอย่างเงียบเชียบ ใช้แขนเสื้อปิดจมูก เพื่อกันกลิ่นเหม็นคละคลุ้งภายในคุกหลวง
ในใจรู้สึกโชคดีที่ยังนำเงินก้อนหนึ่งให้ผู้ดูแลกิจการในเรือนของนาง เพื่อให้เขาไปรับหลานชายสองคนจากสำนักศึกษามาหลบภัย ตอนนี้ไม่เห็นผู้ใดปรากฏตัว คงหนีไปแล้วกระมัง!
เหลียงซูอวิ๋นลูกสะใภ้คนโตไม่เห็นบุตรชายเสียที หัวใจทั้งดวงแขวนอยู่บนเส้นด้าย อดไม่ได้ที่จะพึมพำประโยคหนึ่ง:
“ไม่รู้ว่าตอนนี้จิ่งชวนเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”