กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยากะพริบดวงตาสีดำอันแสนซุกซน “ท่านอา เยาเยาโตมาขนาดนี้ เพิ่งเคยได้กินซาลาเปาไส้เนื้อที่อร่อยถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก จึง...”
เถาจ้งหมิงรีบดึงบุตรสาวมาบังไว้ด้านหลัง “ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสองต้องขออภัยด้วย บุตรสาวข้ากำพร้าแม่มาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งข้าก็ไม่อยู่จวนหลายปี ไม่มีใครดูแล ทำให้เขาไม่อิ่มท้องมาตลอด จึงคิดว่าก่อนเข้าคุกหลวง จะพาบุตรสาวมากินมื้ออิ่มสักมื้อ”
กองทัพองครักษ์ทั้งสองมองดูเด็กหญิงตัวน้อย แม้ใบหน้าจะมีเครื่องหน้าที่งดงามประณีต ทว่ากลับผอมแห้งตัวเล็กเหลือเกิน ช่างเป็นเรื่องราวที่แต่ละบ้านต่างก็มีความทุกข์ยากที่พูดไม่ออก จึงไม่นึกอยากตำหนิอีก
“ไปยังลานหน้าจวนเพื่อรวมตัวกัน”