กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 431 น้ำตาของเซียนกระบี่เฒ่า
ฝนโลหิตที่โปรยปรายเต็มฟ้าปนกับเศษกระเบื้อง ในที่สุดก็ตกจนหมดเกลี้ยง
รอบด้านเงียบราวความตาย
ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่แสบจมูก ยังปนกลิ่นฉุนของสุรากลั่นคุณภาพต่ำ
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเซียนเมฆาคราม โจวเทียนสิง นอนอยู่ในน้ำโคลน ตัวเย็นชืดไปทั้งร่างแล้ว
ดวงตาคู่นั้นที่เคยหยิ่งผยองอยู่เหนือผู้คนในยามปกติ เบิกโพลงกลมโต ตายโดยไม่หลับตา
นายน้อยโจวไม่ไกลออกไป ทรุดอยู่ในแอ่งเลือดราวสุนัขตาย เส้นลมปราณทั้งร่างขาดหมดสิ้น ในปากส่งได้เพียงเสียง “เฮ่อ เฮ่อ” แผ่ว ๆ แม้แต่แรงจะร้องโหยหวนก็ยังไม่มี
ชาวเซียนระดับล่างที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ตะลึงงันไปทั้งหมด ต่างอ้าปากค้างทีละคน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
นั่นก็คือเซียนทอง