เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 389 ฝ่ามือเดียวจากระยะไกลลบทะเลลึก
ลมราตรีพัดผ่านขุนเขาลึกทางตะวันออกเฉียงเหนือของจงโจว กลิ่นคาวเลือดและคลื่นกฎเกณฑ์ที่หลงเหลือยังมิทันสลายไป
เย่ชิวยืนอยู่ริมปากถ้ำหินย้อยที่พังทลาย กระดูกกระบี่ในกายกำลังส่งเสียงครางแผ่วเบา
นี่คือผลสืบเนื่องที่หลงเหลือจากการศึกนองเลือดติดต่อกัน และยังเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขากำลังจะทะลวงผ่านระดับ
หลี่ฉางเซิงยืนอยู่บนเศษหินที่ไม่ไกลออกไป อาภรณ์ขาวสะอาดสะอ้านหมดจด
เขาไม่ได้สนใจหัวหน้าที่กลายเป็นเถ้าลอยอยู่แทบเท้า และมิได้แลตามองมหาค่ายกลสังเวยโลหิตที่ถูกบดขยี้อย่างหักโหม เพียงทอดสายตามองไปยังทิศบูรพาอันแสนไกล
จิตตระหนักรู้ของเขาสืบสาวไปตามร่องรอยกรรมสายนั้น แผ่ขยายมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตลอดเส้นทาง
พลังดวงจิตวิญญาณอันไพศาลนั้นข้ามผ่านเทือกเขาและที่ราบ ข้ามแนวชายฝั่งอันคดเคี้ยว ดิ่งตรงเข้าสู่ทะเลลึก
ภายใต้ก้นทะเลอันมืดมิดและเหน็บหนาว เขาได้ตรึงฐานที่มั่นแห่งสุดท้ายเอาไว้