เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 390 ลูกศิษย์ฝ่าเคราะห์
ราตรีค่อย ๆ เลือนราง ช่วงเวลาก่อนรุ่งอรุณนั้นมืดสลัวที่สุด
ศิษย์อาจารย์ทั้งสามคนจากซากปรักหักพังมา มุ่งหน้าลัดเลาะผ่านทิวเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของจงโจว จนพบยอดเขาเดียวดายลูกหนึ่ง
ยอดเขานั้นราวกับกระบี่เล่มหนึ่งที่เสียบทะลุพุ่งขึ้นฟ้า
บริเวณโดยรอบหลายสิบลี้ล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน ไร้ร่องรอยผู้คน แม้แต่นกบินก็มิอาจพบพาน
ที่นี่นับเป็นสถานที่ฝ่าเคราะห์ที่ดีจริง ๆ ไม่ต้องกลัวว่าอัสนีสวรรค์จะผ่าเฉแฉลบไปทำร้ายผู้บริสุทธิ์
เย่ชิวหยัดยืนอยู่บนหินผา ณ ยอดเขา ลมหนาวพัดกระหน่ำจนชายเสื้อสะบัดเสียงดังพรึ่บพั่บ
เขาสัมผัสได้ถึงพลังแก่นแท้ภายในร่างที่จวนเจียนจะระเบิดเส้นลมปราณให้แตกออก
ในชั่วพริบตาที่สองเท้าเหยียบย่างขึ้นสู่ยอดเขา ความรู้สึกถึงค่าขีดสำคัญที่จะทะลวงผ่านก็แจ่มชัดขึ้นมาอย่างยิ่งยวด
เขาสูดหายใจเข้าลึกคราหนึ่ง นั่งขัดสมาธิลงบนหินผาอันราบเรียบตรงกึ่งกลางยอดเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย