เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 กลั่นแกล้งคนกลางถนน
ริมสะพานหินขาว เท้าข้างที่สวมรองเท้าหุ้มข้อสีเทาขาวแขวนค้างอยู่กลางอากาศ เปี่ยมด้วยความโหดเหี้ยมและความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง
กระบี่ไผ่เล่มหนึ่งที่ดูหยาบกระด้างกลับติดแน่นอยู่ตรงตำแหน่งห่างจากหน้ารองเท้าไปครึ่งชุ่น
แขนที่เย่ชิวกำด้ามกระบี่มั่นคงจนน่ากลัว กระบี่ไผ่เล่มนั้นราวกับหยั่งรากขึ้นมาจากอากาศธาตุ ฝังแน่นเข้าไปในร่องแผ่นศิลาครามอย่างดื้อรั้น ไม่ขยับแม้แต่นิด
ศิษย์ศาลากระบี่สวรรค์ที่นำหน้าเหวอไปครู่หนึ่ง
เขาไม่คิดเลยว่า ในเมืองใหญ่ที่สุดแห่งแดนรกร้างเหนือ ในสายตาของศาลากระบี่สวรรค์เช่นนี้ จะมีผู้บำเพ็ญอิสระไอ้ตาบอดผู้ใดกล้ามาขวางทางพวกเขาจริง ๆ
หลังความงุนงงชั่วครู่ เนื้อหน้าอันหยาบหนาของเขากระตุกสองครั้ง มุมปากแสยะยิ้มเยาะอย่างผู้ถูกลบหลู่ถึงขีดสุด