กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 226 บทเพลงหนึ่งแห่งโลกมนุษย์
ริมสะพานหินขาว โคมไฟกระดาษแสงสลัวดวงหนึ่งไหวเอนน้อย ๆ ในสายลมราตรี
ใต้เงาโคม มีสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ นางสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ รูปร่างบอบบาง ผมยาวมัดขึ้นอย่างลวก ๆ ด้วยปิ่นไม้กิ่งหนึ่ง และมีผ้าสีเทาผืนหนึ่งปิดตาอยู่
เบื้องหน้านางวางฉินไม้เก่าคร่ำคร่าไว้หนึ่งตัว ตัวฉินเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนของกาลเวลา ข้างเท้าวางกล่องฉินเก่าเปิดอ้าอยู่หนึ่งใบ ข้างในมีอีแปะที่มนุษย์ปุถุชนใช้กันกระจัดกระจายอยู่สองสามอีแปะ
เสียงฉินที่อ่อนหวานเศร้าซึ้งนั้น ก็ไหลออกมาจากปลายนิ้วที่เต็มไปด้วยตาปูของนางนี่เอง