กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 202 จิ้งจอกขาวขึ้นบ่า
เงาขาวตกลงอย่างมั่นคง เสี่ยวไป๋นอนแบ่อยู่บนบ่าหลี่ฉางเซิง หางฟูฟ่องปัดผ่านปกเสื้อของเขา หากแต่หูยังชี้ตรงไปทางธงร้านสุราข้างหน้าไม่วาง
เห็นได้ชัดว่ามันยังไม่ลืมประโยคเมื่อครู่ที่ว่า “พอถึงตัวเมือง จะหาอะไรที่พอกลืนได้ให้ก่อน”
ลมหนาวกับหิมะยังไม่หยุดสนิท ทางหลวงมีหิมะทับถมอยู่ไม่น้อย
หลี่ฉางเซิงย่างเท้าไป เหลือรอยเท้าสองแถวในทุ่งหิมะ ลึกบ้างตื้นบ้างแต่สม่ำเสมอดี เย่ชิวเดินตามอยู่ข้าง ๆ สะพายกระบี่ไว้ บางคราเอียงหน้ามองอาจารย์ของตน แล้วก็มองจิ้งจอกขาวที่นั่งสบายอยู่บนบ่าอาจารย์อีกที จู่ ๆ ก็เผลอใจลอยไปหน่อย
แต่ก่อนอยู่ในสุสานหลวง เวลามองหลี่ฉางเซิง เขามักรู้สึกเหมือนมองคนบนฟ้า
แข็งแกร่งเกินไป
และไกลเกินไปด้วย