กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 201 มองสุดท้ายที่สุสานหลวง
พอคำพูดยังไม่ทันขาด มหาอสูรบรรพกาลที่อยู่ไกลออกไปซึ่งยังดิ้นรนอยู่นั้นเพิ่งยกตัวขึ้นได้ครึ่งท่อน หลี่ฉางเซิงพลิกมือสวนกลับ เติมกระบี่อีกดอกหนึ่ง
กระบี่ดอกนี้เป็นไปอย่างเรื่อยเปื่อย
ไม่มีอานุภาพสะเทือนฟ้าสะท้านดิน ไม่มีคำพร่ำเพรื่อแม้ครึ่งคำ
แสงกระบี่ขาวเจิดจ้าไล้ไปบนซากปรักหักพังเพียงแผ่ว ๆ มหาอสูรที่เพิ่งคลานออกจากผนึกนั้น ทั้งดวงจิตวิญญาณในร่างพิกลพิการและปราณมารหยดสุดท้าย ก็แตกละเอียดไปพร้อมกัน ไม่ทันได้เอ่ยคำสุดท้ายออกมาด้วยซ้ำ ซากร่างใหญ่โตดั่งภูเขานั้นเริ่มปริแยกก่อน จากนั้นก็กลายเป็นเถ้าลอย ลมพัดโชยครั้งเดียวก็กระจายหายเกลี้ยง
สุสานหลวงที่เมื่อครู่ยังมีเพลิงมารคุโชน ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงหิมะที่ยังโปรยปราย