เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 203 ขบวนเกวียนทางโบราณ
ท่ามกลางลมฝนหิมะ ชายชราดึงสายบังเหียนไว้ น้ำเสียงแฝงความมั่นคงหนักแน่นที่ฝึกฝนมาจากการรอนแรมบนเส้นทางมาครึ่งค่อนชีวิต
หลี่ฉางเซิงปรายตามองเขาคราหนึ่ง พลางแย้มยิ้มกล่าว “เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว”
ชายชราได้ยินคำนี้ สีหน้าพลันผ่อนคลายลงทันที เขารีบพลิกตัวลงจากหลังม้า ประสานมือคารวะพลางกล่าว “มิรบกวนเลย มิรบกวนเลย ทางหิมะเดินลำบาก มีคนเพิ่มอีกคนก็มีคนคอยดูแลเพิ่มอีกแรง เฒ่าชราแซ่โจว ค้าขายสมุนไพรและเครื่องหนังเล็ก ๆ น้อย ๆ ในคาราวานพอดีมีรถม้าว่างอยู่อีกหนึ่งคัน ทั้งสองท่านนั่งได้ตามสบายขอรับ”
ขณะพูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองราวสะพานหินตรงคอสะพานที่เพิ่งถูกดัดให้ตรงได้ไม่นานท่อนนั้นอีกครา
ตอนผ่านทางมาเมื่อช่วงเช้า สะพานแห่งนี้ยังเอียงกระเท่เร่สะเปะสะปะอยู่แท้ ๆ
นี่เพิ่งผ่านไปเพียงครู่เดียว กลับราบเรียบ มั่นคง กระทั่งมุมที่เคยถล่มยุบลงไปยังถูกกดทับจนแน่นหนา
หลายปีมานี้ที่เขารอนแรมทำการค้า เคยพบเห็นผู้ฝึกยุทธ์ และเคยพบเห็นผู้บำเพ็ญมาบ้าง ทว่าคนที่ยืนนิ่งอยู่กลางหิมะราวกับกำลังเดินทอดน่องเฉกเช่นเด็กหนุ่มอาภรณ์ขาวตรงหน้าผู้นี้ เขาเพิ่งจะเคยพบเป็นหนแรกจริง ๆ
หลี่ฉางเซิงมิได้อธิบายสิ่งใด เพียงยกเท้าก้าวขึ้นไปบนคานหน้ารถม้า นั่งลงตามสบาย ขาข้างหนึ่งชันขึ้น อีกข้างห้อยลงเบา ๆ เสี่ยวไป๋กระโดดจากหัวไหล่ของเขาลงไปบนกระดานรถม้าอย่างคุ้นเคย เดินวนรอบหนึ่ง แล้วกลับขึ้นไปหมอบนิ่งบนไหล่ของเขาตามเดิม หางของมันทอดตกลงมา พาดอยู่ข้างแขนเสื้อของเขาพอดิบพอดี