กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 ฝังดอกไม้
หลังเขาสุสานหลวง
ป่าท้อกว้างสิบลี้พลิ้วไหวอ่อนช้อยในสายลมยามเช้า กลีบดอกสีชมพูปูลาดเต็มพื้นดิน ราวกับเป็นเส้นทางสู่สรวงสวรรค์
หลี่ฉางเซิงเลือกต้นท้อต้นที่ใหญ่ที่สุดและแตกกิ่งก้านหนาแน่นที่สุด
เขาหยิบพลั่วเหล็กมาคันหนึ่ง พับแขนเสื้อขึ้น แล้วขุดดินทีละพลั่ว ๆ
ดินค่อนข้างชื้น นั่นคือร่องรอยที่ฝนฤดูใบไม้ร่วงและกลีบดอกที่ร่วงหล่นผสมคลุกเคล้ากัน
“ฉัวะ—ฉัวะ—”
หวานหวานไม่ปรารถนาให้ตนยังเหลือเรือนร่างอันน่าเกลียดไว้แม้ยามตายจาก
หลี่ชิงหลัวยืนอุ้มโกศอัฐิอยู่ข้าง ๆ มองท่านปู่จักรพรรดิผู้ซึ่งปกติแม้แต่นิ้วยังขี้เกียจขยับ ฆ่ามหาปรมาจารย์ราวกับฆ่าไก่ บัดนี้กลับลงมือทำกิจหยาบ ๆ เช่นนี้ด้วยตนเองเพื่ออาจารย์
น้ำตาของนางไหลร่วงลงมาอีกจนห้ามไว้ไม่อยู่