กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 จิตแห่งความเกรงกลัว
ยามอรุณในฤดูสารทอันลึกซึ้งไอเย็นเสียดแทงกระดูก บนถนนแผ่นหินนอกสุสานหลวงยิ่งจับตัวเป็นชั้นน้ำค้างแข็งบาง ๆ
ส่วนคนที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูก็คือเก้าพันปีเว่ยจงเสียนนั่นเอง
เขาถอดชุดคลุมลายมังกรสีแดงชาดที่สื่อถึงอำนาจวาสนานั้นออก เหลือเพียงอาภรณ์ผ้าเรียบง่ายตัวเดียว มวยผมเผ้ากระเซิง บนใบหน้ายังหลงเหลือรอยตราฝ่ามือที่ตนเองตบไว้เมื่อคืน
ด้านหลังของเขา สมบัติล้ำค่าหายากที่กองพะเนินเป็นภูเขาเลากาส่องประกายแวววาวชวนหลงใหลใต้แสงอรุณ
เว่ยจงเสียนคุกเข่าตัวตรง บนหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น หยาดร่วงจากปลายจมูกลงสู่ผืนน้ำค้างแข็งบนพื้น ละลายจนกลายเป็นหลุมเล็ก ๆ ในชั่วพริบตา
เขากำลังรอ
แม้ด้านในจะไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ เขาก็จำเป็นต้องรอ