กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 บุปผาผลิบานในหนึ่งห้วงคิด
หลี่ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิบนหินสีเขียวก้อนหนึ่งที่ถูกกัดกร่อนจนหยาบกร้าน ตรงหน้าคือหลุมดินที่เพิ่งฝังเมล็ดท้อลงไป
ที่นี่คือผืนดินที่แห้งแล้งที่สุดของหลังเขาสุสานหลวง หินระเกะระกะ แม้แต่วัชพืชยังขึ้นกันเบาบาง ไม่ต้องพูดถึงการปลูกต้นท้ออันบอบบาง แม้แต่หญ้าป่าที่ทนที่สุดเกรงว่าจะยังแห้งตาย
หวานหวานปลูกผักไม่เป็น ยิ่งไม่เข้าใจการปลูกต้นไม้ นางเป็นผู้ที่มีระดับการเพาะปลูกแย่ที่สุดในสุสานหลวงทั้งสิ้น นางจึงฝังเมล็ดท้อลงไปตรงนี้
แต่หลี่ฉางเซิงไม่ใส่ใจ
เขาหลับตาลง สองมือวางลงบนหัวเข่าตามธรรมชาติ ฝ่ามือหันลง แนบแผ่นดินเบา ๆ