กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 หลี่ชิงหลัวเริ่มเติบใหญ่
“แค่ก ๆ …”
เสียงไอกระเส่าดังแว่วมาจากข้างบ้านไม้ไผ่
หวานหวานนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น มีผ้าห่มหนาคลุมร่าง สีหน้าขาวซีดยิ่งกว่าเมื่อสามปีก่อน ผ่ายผอมจนแทบผิดรูปโฉม ราวกับสายลมเพียงวูบเดียวก็พัดร่างนางให้ปลิวสลายไปได้
ทว่าตลอดสามปีมานี้ นางกลับอาศัยลมหายใจเฮือกหนึ่ง ยื้อชีวิตยืนหยัดมาจนได้
นางมองหลี่ชิงหลัว แววตาฉายประกายพึงพอใจขึ้นวูบหนึ่ง “วิชาตัวเบาแนววิถีพิสดารของนิกายมาร เจ้าเรียนรู้ไปได้ถึงเจ็ดส่วน ผนวกกับพื้นฐานวิชากำลังภายในที่คุณชายถ่ายทอดให้ รวมถึงความบ้าระห่ำไม่กลัวตายเช่นนี้… ยามนี้ในยุทธภพต้าเฉียน หากอยู่ใต้ระดับมหาปรมาจารย์ เจ้าไร้เทียมทาน”
ใต้ระดับมหาปรมาจารย์ไร้เทียมทาน
นี่นับเป็นคำชื่นชมที่สูงส่งยิ่งนัก