กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 ลมสารทพัด สหายเก่าถอนใจ
ฝนสารทตกคราหนึ่ง อากาศก็หนาวลงคราหนึ่ง
ป่าไผ่ม่วงยังเขียวชอุ่ม แต่ต้นแปะก๊วยโบราณไม่กี่ต้นในส่วนลึกของสุสานหลวงเปลี่ยนเป็นสีทองแล้ว พอลมพัด ใบรูปพัดก็ร่วงโปรยลงมาราวผีเสื้อทองคำ ปูเต็วมรรคเทพ
“แค่ก ๆ… แค่ก ๆ…”
เสียงไอราวกับฉีกปอดฉีกตับดังขึ้น ทำลายความเงียบยามบ่ายของสุสานหลวง
เสียงนี้ฟังแล้วเจ็บใจนัก บนเก้าอี้เอนหน้าเรือนไม้ไผ่ หวานหวานขดตัวคุดคู้อยู่ ร่างกายห่มเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหนาเตอะ
ใบหน้านางซีดขาว ริมฝีปากมีเลือดสีแดงฉานเอ่อล้นออกมาเจิดจ้า
มือหนึ่งที่หนุ่มแน่นและเปี่ยมแรงยื่นเข้ามา กำข้อมือที่ผอมแห้งราวกับฟืนของนางไว้อย่างเบามือ
หวึ่ง
อากาศสั่นสะเทือนเล็กน้อย