เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 108 กรรมกับอาหารโลหิต
นอกสุสานหลวง ขบวนรถม้ายาวราวมังกรคดเคี้ยวหยุดเรียงราย
รถม้าสิบคันเต็ม แต่ละคันลากโดยม้าดำแข็งแรงสี่ตัว ล้อกดลงบนแผ่นศิลาครามเกิดเสียงทึบหนัก ร่องล้อจมลึกลงในดินชัดเจนว่าบรรทุกหนักอึ้ง
ผู้คุมส่งสิ่งของชุดนี้ คือหน่วยสายลับตงฉ่างชั้นยอดกลุ่มหนึ่ง
ปกติแล้วพวกสายลับตงฉ่างกลุ่มนี้หยิ่งยโสอวดดี เดินกร่างไปทั่วเมืองหลวง แต่ยามนี้กลับหดคอทีละคน ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง สายตาหวาดกลัวคอยชำเลืองมองป่าไผ่ม่วงลึกเข้าไปในสุสานหลวงเป็นระยะ
“เบามือหน่อย! เบา ๆ หน่อย!”
หัวหน้ามือปราบลดเสียงต่ำ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มือถือแส้แต่ไม่กล้าเหวี่ยงให้ดัง เพียงแค่แกว่งไปมาให้ดูขู่ “หากรบกวนการบำเพ็ญสงบของท่านบรรพชน เก้าพันปีต้องถลกหนังพวกเราแน่!”
ม่านรถถูกสายลมพัดเปิดขึ้นมุมหนึ่ง
สิ่งที่เผยออกมาไม่ใช่ทองเงินอัญมณี ก็เป็นผ้าไหมแพรพรรณชั้นดี ยังมีโสมอายุร้อยปีและเขากวางเต็มหีบทั้งหีบ ซ้ำยังมีลิ้นจี่สดที่เร่งส่งมาจากทางใต้ แช่ในน้ำแข็งบด กระจายกลิ่นหอมหวานชวนหลงใหล