เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 สามสิบปีชั่วดีดนิ้ว
หลี่ฉางเซิงเอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้โยก ในมือลูบคลำถ้วยหยกอันอบอุ่น สายตามองลอดกิ่งใบอันเบาบาง ไปยังท้องฟ้าที่ครามสดใสจนดูไม่สมจริงผืนนั้น
นี่เป็นปีที่สามสิบแล้วที่เขามายังสุสานหลวงต้าเฉียน
สามสิบปี
สำหรับมนุษย์ปุถุชนแล้ว มันเพียงพอที่จะทำให้ทารกแรกเกิดที่ส่งเสียงร้องอุแว้เติบโตเป็นชายชาตรีผู้ผงาดค้ำฟ้าดิน และเพียงพอที่จะทำให้ชายหนุ่มวัยรุ่งโรจน์กลายเป็นชายชราที่มีผมสองข้างขมับขาวโพลน
แต่สำหรับหลี่ฉางเซิงแล้ว สามสิบปีนี้ ดูเหมือนเป็นเพียงการงีบหลับไปตื่นหนึ่งเท่านั้น
เขายกมือขึ้น มองดูนิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องของตนเอง ผิวหนังกระชับละเอียดอ่อน เปล่งประกายสีหยกจาง ๆ แม้แต่รอยย่นสักรอยก็หาไม่พบ
กาลเวลาอันเป็นมีดเชือดสุกรเล่มนี้ ดูเหมือนจะละเว้นเขายิ่งนัก ซ้ำยังคอยสลักเสลาอย่างประณีต ขัดเกลาเขาจนยิ่งสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อย ๆ