เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 พระกวาดสุสานหลวง ไม้กวาดเดียวปราบนิกายมาร
ในป่าละเมาะภายนอกสุสานหลวง ฝูงนกแตกตื่นบินว่อน
ชายชราที่เป็นผู้นำสวมชุดคลุมสีดำ ขอบแขนเสื้อปักลวดลายเปลวเพลิงสีทอง ใบหน้าดูดุร้ายเหี้ยมเกรียม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบที่ชวนให้ใจสั่นสะท้านออกมา
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งโถงลงทัณฑ์นิกายมารผู้นี้ มีตบะบำเพ็ญที่บรรลุถึงระดับแต่กำเนิดระยะปลายมานานแล้ว ในยุทธภพเขาถือเป็นตัวอันตรายที่เพียงได้ยินชื่อเด็กก็ไม่กล้าร้องไห้
“ท่านผู้อาวุโส กลิ่นอายของธิดาศักดิ์สิทธิ์อยู่ข้างในนี้ขอรับ”
ศิษย์นิกายมารคนหนึ่งถือเข็มทิศในมือ มองดูเข็มที่ชี้ไปยังภายในสุสานหลวง ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย
ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะหึ ๆ สายตากวาดมองไปยังแผ่นศิลาที่เขียนว่า “สุสานหลวงต้าเฉียน ผู้ล่วงล้ำมีโทษตาย” ในแววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“สุสานหลวงต้าเฉียน? ก็แค่พวกผู้เฝ้าสุสานไร้ค่ากลุ่มหนึ่งเท่านั้น”
เขาสะบัดมือใหญ่คราหนึ่ง ปราณสั่นสะเทือน ใบไม้ร่วงหล่นรอบด้านแหลกละเอียดกลายเป็นผุยผงในพริบตา