เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 เสบียงตัดขาด อุทยานดอกท้อในสุสานหลวง
ปกติแล้วในเวลานี้ รถม้าของกรมภายในที่รับผิดชอบส่งเสบียงควรจะมาถึงตั้งนานแล้ว
แม้ของที่ส่งมาล้วนเป็นพวกข้าวเก่าเมล็ดเน่า หรือบางคราวยังปนทรายและกรวดมาด้วย ทว่าอย่างไรเสียก็ยังเป็นเสบียงหลวง นับเป็นรายรับเพียงหนึ่งเดียวของสุสานหลวงแห่งนี้
ทว่าวันนี้ ดวงตะวันคล้อยไปทางทิศประจิมแล้ว ท้ายทางหลวงก็ยังคงว่างเปล่า ไร้วี่แววแม้แต่เงาคน
จ้าวกงกงยืนอยู่บนบันไดหินหน้าประตูสุสานหลวง ชะเง้อคอรอจนแทบจะหลุดออกมาอยู่รอมร่อ
อาภรณ์ขันทีตัวนั้นของเขาดูบางเบาไปถนัดตาเมื่อต้องลมสารท เกศาขาวแซมดำถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง คนทั้งร่างดูราวกับต้นหญ้าแห้งที่พร้อมจะหักโค่นลงได้ทุกเมื่อ
“ไอ้พวกบ่าวสุนัขสมควรตายพันครั้ง!”
จ้าวกงกงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล ฝ่ามือแห้งกร้านตบลงบนราวหิน “ก่อนหน้านี้หักลดไปบ้างยังพอทน ยามนี้ถึงขั้นไม่ส่งมาเสียแล้ว! นี่คิดจะปล่อยให้องค์ชายอดตายหรืออย่างไร?!”
เขาโกรธจนร่างสั่นเทิ้ม
หลี่ฉางเซิงมักจะให้เขานำผักที่ทั้งสองคนช่วยกันปลูกและสัตว์ป่าที่ล่าได้ ไปแลกสิ่งของกับเงินทองที่ตลาดอยู่บ่อยครั้ง