กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 แขกในราตรีสงัด ความคมของข้าวสารเมล็ดเดียว
พิรุณกระหน่ำดั่งสายน้ำเท เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง
ระหว่างฟ้าดินแขวนม่านน้ำตกสายยักษ์สายหนึ่งไว้ ตัดขาดสุสานหลวงออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
ใต้ทางเดินกระท่อมมุงหญ้า หลี่ฉางเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตัวนั้น ในมือกำข้าวสารไว้หนึ่งกำ
เขาไม่ได้กำลังให้อาหารไก่
บรรดาไก่พวกนั้นถูกจ้าวกงกงไล่กลับเข้าเล้าไก่ไปหลบฝนตั้งนานแล้ว
ยามนี้ หลี่ฉางเซิงกำลังเพ่งสมาธิทั้งหมดจดจ้องไปยังเมล็ดข้าวสารในมือ
ภายใต้การควบคุมของพลังจิตวิญญาณ เมล็ดข้าวเหล่านั้นคล้ายสูญเสียแรงโน้มถ่วง ลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ อย่างน่าอัศจรรย์ และหมุนวนไปตามใจนึกของเขาอยู่เหนือกลางฝ่ามือสามชุ่น