เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 หัวไชเท้าบำรุงใหญ่ ทะลวงผ่านระดับเจ็ด
แสงตะวันยามอรุณสาดส่องลงบนแปลงผักในสุสานหลวง เคลือบผักใบเขียวชอุ่มเหล่านั้นด้วยขอบสีทองประกายตา
จ้าวกงกงนั่งอยู่บนคันนา ในมือประคองสมุดปกเหลืองเล่มหนึ่ง นั่นคือเคล็ดวิชาลมหายใจที่หลี่ฉางเซิงเขียนให้เขาตามแต่ใจ
“ชักนำปราณเข้าสู่กาย รวมจิตแน่วแน่ไว้ที่ตันเถียน…”
จ้าวกงกงพึมพำท่องในปาก แต่หัวคิ้วกลับขมวดมุ่นจนแทบชนกัน
เขาบำเพ็ญวิชาลมหายใจนี้มาเต็ม ๆ สองปีแล้ว
ตลอดสองปีนี้ เขาไม่เคยหยุดพักแม้วันที่มีลมฝน ตื่นเช้ากว่าไก่ นอนดึกกว่าสุนัข แต่สิ่งที่เรียกกันว่า “ความรู้สึกปราณ” ในชั้นตำนานนั้น ราวกับกำลังเล่นซ่อนหากับเขา ดึงดันไม่ยอมปรากฏตัวออกมาเสียที
“เฮ้อ…”
จ้าวกงกงปิดสมุดลง ทอดถอนหายใจยาว ดวงตาชราที่ขุ่นมัวเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“บ่าวมันเป็นคนไร้ค่าจริง ๆ”