เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ตำหนักใต้ดินอเวจี ตำราภาพกลไก
หลี่ฉางเซิงตัดสินใจว่าจะสำรวจดูให้ละเอียดสักครา
ยามนี้เขายืนอยู่เบื้องหน้ากองหินระเกะระกะอันมิดชิดแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือด้านร่มเงาของดวงตาฮวงจุ้ยแห่งสุสานหลวง แม้แต่สัตว์ป่ายังมิยอมเฉียดกรายเข้ามาในยามปกติ
ณ ส่วนลึกของกองหินระเกะระกะนั้น ซ่อนรอยแยกหินแคบยิ่งไว้สายหนึ่ง หากมิใช่เพราะพลังจิตวิญญาณพุ่งทะยานจนการรับรู้เฉียบคม คาดว่าคงยากจะค้นพบจุดรั่วไหลแห่งนี้ได้
“จากการรับรู้ตลอดหลายวันนี้ กระแสปราณใต้ดินไหลเวียนขึ้นมาจากที่นี่เอง”
หลี่ฉางเซิงหันกลับไปมองทิศทางของกระท่อมมุงหญ้า จ้าวกงกงหลับสนิทไปนานแล้ว
เมื่อแน่ใจว่าไร้ผู้คนโดยรอบ ร่างของหลี่ฉางเซิงพลันวูบไหว มุดเข้าไปในรอยแยกหินนั้นอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
พอเข้าไปข้างใน กลิ่นอายเน่าเปื่อยชื้นแฉะอันเย็นยะเยือกก็พวยพุ่งเข้าปะทะหน้า
นี่คือปราณมรณะที่สงบนิ่งมาหลายร้อยปี ซ้ำยังมีเชื้อราเฉพาะของใต้ดินและไอพิษไม่ทราบชื่อ