เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 เสด็จพี่ เหล้านี้เปรี้ยวไปหน่อย
พระราชวังต้าเฉียน ตำหนักบำรุงใจ
ท่อทำความร้อนใต้ดินในตำหนักลุกโชนอย่างยิ่ง แม้จะย่างเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิแล้ว ทว่าที่นี่ก็ยังคงอบอ้าวราวกับเตานึ่ง
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยารุนแรงเข้มข้น ผสมผสานกับความหวานเลี่ยนของเครื่องหอมอำพันมังกร ชวนให้ผู้ได้กลิ่นรู้สึกอยากจะอาเจียน
“แค่กๆ…… แค่ก ๆ……”
เสียงไออย่างรุนแรงระลอกหนึ่งดังลอดออกมาจากหลังม่านโปร่งสีเหลืองสว่าง
หลี่ฉางจื้อฝ่าบาทองค์ปัจจุบันแห่งต้าเฉียน ยามนี้นั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพระแท่นบรรทมมังกร ปีนี้เขามีอายุเพียง 28 ปี ทว่าหากมองจากรูปโฉมกลับคล้ายคนวัยสี่สิบเศษ
จอนผมทั้งสองข้างขาวโพลนไปแล้ว เบ้าตาลึกโบ๋ ใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยเปี่ยมล้นด้วยความองอาจสง่างาม ยามนี้กลับแฝงไว้ด้วยปราณมรณะอันซีดเซียวสายหนึ่ง
เขาเหยียบย่ำซากศพกระดูกขาวของผู้คนนับไม่ถ้วนเพื่อขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตัวนี้
ตลอดหนึ่งปีมานี้ เขาตื่นแต่เช้าเข้านอนดึก ตรวจฎีกาจนถึงราตรีสงัด ด้วยเกรงว่าแผ่นดินนี้จะเกิดข้อผิดพลาดในกำมือของตน ทว่ายิ่งตรากตรำ ร่างกายนี้กลับยิ่งไม่รักดี