เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 พระกรุณาไพศาล แก้วนี้ข้าดื่มหมด
หน้ากระท่อมมุงหญ้า นายบ่าวสองคนที่เดิมทียังคงตรากตรำทำงานอยู่บนคันนา บัดนี้ถูกกลุ่มแขกไม่ได้รับเชิญล้อมไว้จนแน่นหนา
เหล่าองครักษ์เสื้อแพรพวกนั้นต่างจับดาบบุปผาวสันต์ไว้แน่น ราวกับกำลังมองคนตายสองคน
ส่วนขันทีวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้า กำลังกรีดนิ้วกล้วยไม้ พลางมองหลี่ฉางเซิงรัชทายาทที่ถูกปลดตรงหน้าด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
สุราองุ่นดินแดนตะวันตกกาหนึ่งบนถาดในมือเขา ส่องประกายแสงแดงประหลาดล้ำสะท้อนอยู่ใต้แสงตะวัน
“องค์ชาย เชิญเถิดขอรับ”
ขันทีผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มปั้นแต่ง “ฝ่าบาททรงคำนึงถึงความรักพี่น้อง จึงทรงพระราชทานสุรารสเลิศที่บ่มเก็บไว้หลายปีเพื่อส่งท่านโดยเฉพาะ”
จ้าวกงกงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
เขาใช้ชีวิตอยู่ในวังมาทั้งชาติ มีหรือจะไม่รู้จักสิ่งนี้?
น้ำสุรานั้นเหนียวข้น เกาะขอบจอกไม่ยอมไหลลงมา ทั้งยังส่งกลิ่นหอมหวานจนเลี่ยนชวนคลื่นไส้